Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τούρκοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τούρκοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2021

Κάποτε στὴν Τουρκία

 

Ἐν τῷ μεταξύ, στὴν Τουρκία...

Μετὰ ἀπὸ μιὰ ἀκόμη μάχη μεταξὺ Βυζαντινῶν καὶ Περσῶν, ἐπὶ Μαυρικίου, στὴν ὁποία νίκησαν οἱ πρῶτοι,

Ὅλοι οἱ Τοῦρκοι ἐστάλησαν στὸ βασιλιᾶ στὸ Βυζάντιο. Οἱ Τοῦρκοι εἶχαν στὰ μέτωπα τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ κεντημένο μὲ μελάνι καί, ὅταν ρωτήθηκαν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα πῶς ἔτυχε νὰ ἔχουν τὸ σημεῖο αὐτό, εἶπαν ὅτι πολλὰ χρόνια πρὶν εἶχε ἐπιπέσει λοιμὸς στὴν Τουρκία καὶ κάποιοι Χριστιανοὶ ποὺ ἔμεναν ἐκεῖ τοὺς πρότειναν νὰ τὸ κάνουν αὐτὸ καὶ ἀπὸ τότε ἡ χώρα τους ἐσώθη

 

Θεοφάνης 6081 (588-589 μ.Χ.). Ἡ Τουρκία τοῦ ἔτους ἐκείνου ἦταν ἀνατολικὰ τῆς Κασπίας.

 

Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ τελευταίου περσοβυζαντινοῦ πολέμου βρισκόμενος ὁ Ἡράκλειος στὴ Λαζική (Γεωργία)…

Ζήτησε ἀπὸ τοὺς ἀνατολικοὺς Τούρκους, ποὺ καλοῦνται Χάζαροι, νὰ γίνουν σύμμαχοί του […] Οἱ Χάζαροι τώρα διέρρηξαν τὶς Κασπίες Πύλες στὴν Περσικὴ χώρα καὶ εἰσβάλλουν στὴ χώρα τοῦ Ἀδραϊγὰν μαζὶ μὲ τὸ στρατηγό τους Χιεβήλ, ποὺ ἦτο δεύτερος κατὰ τὸ ἀξίωμα μετὰ τὸν Χαγάνο. Καὶ σ’ ὅποιους τόπους ἐδιάβαιναν αἰχμαλώτιζαν τοὺς Πέρσες κι ἐπυρπολοῦσαν τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά. Ἀναχώρησε δὲ κι ὁ βασιλιᾶς (Ἡράκλειος) ἀπὸ τὴ Λαζικὴ καὶ τοὺς ἐσυνάντησε. Κι ὁ Ζιεβὴλ μόλις τὸν εἶδε, ἔτρεξε πιὸ μπροστὰ καὶ καταφιλεῖ τὸν τράχηλό του καὶ τὸν προσκύνησε, ἐνῶ οἱ Πέρσες ἔβλεπαν ἀπὸ τὴν πόλη τοῦ Τιφίλιος. Καὶ ὅλοι οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες ἔπεσαν πρηνεῖς στὴ γῆ καὶ μὲ σκυφτὰ τὰ πρόσωπα προσκυνοῦσαν τὸ βασιλιᾶ μὲ τιμὲς ἄγνωστες στὰ ξένα ἔθνη. Ὁμοίως καὶ οἱ διοικητές τους σκαρφάλωσαν πάνω σὲ βράχια καὶ προσκυνοῦσαν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Ἔφερε ἐπίσης ὁ Ζιεβὴλ μπροστὰ στὸ βασιλιᾶ τὸν νεαρὸ γιό του καὶ εὐχαριστεῖτο μὲ τὰ λόγια του καὶ ἐθαύμαζε τὴν ὄψη καὶ τὴ σοφία του. Ἀφοῦ ἐδιάλεξεν ὁ Ζιεβὴλ 40 χιλιάδες γενναίους ἄνδρες, τοὺς ἔδωκε στὸ βασιλιᾶ ὡς συμμάχους καὶ ὁ ἴδιος ἐπέστρεψε στὴ χώρα του.

Θεοφάνης 6117 (624-625 μ.Χ.)

Ἀπόδοση Ἀνανίας Κουστένης. 

 

Τρίτη 31 Αυγούστου 2021

Τὸ ἀνδρικὸ χαρέμι τοῦ ὀθωμανοῦ σουλτάνου

...Τὸ δεύτερο τμῆμα τοῦ χώρου τῶν ἀνακτόρων τοῦ Τὸπ-Καποῦ, μετὰ τὸ Χαρέμι ποὺ ἀφορᾶ κατὰ βάση τὸν παντισάχ (Σουλτάνο), εἶναι τὸ Ἐντερούν. Ἐννοιολογικὰ σημαίνει ἀκριβῶς ὅ,τι καὶ τὸ Χαρέμι. Οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ ἕνα χῶρο ἀπαγορευμένο στοὺς ὑπόλοιπους ὅπου ἀντὶ γιὰ γυναῖκες ὑπάρχουν ἄντρες. Μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι τὸ χαρέμι τῶν ἀγοριῶν τοῦ σουλτάνου.
 
Οἱ γκουλεμὰ ποὺ χρησιμοποιοῦνταν κατὰ τὸν αὐτὸ τρόπο ὡς ὑπηρέτες καὶ ὡς ἐρωτικὰ ἀντικείμενα. Μὲ αὐτό, περισσότερο ἀπὸ τὴν φιλομοφυλικὴ ἰδιότητα τῆς ὀσμανικῆς πραγματικότητας, ποὺ πολὺ ὀρθὰ ὑποσημειώνει ὁ Κιουτσούκ, θέλουμε νὰ τονίσουμε τὸν ἀμφίφυλο χαρακτήρα της. [...]
 
Ὁ σουλτὰνος στὸ Χαρέμι περιστοιχιζόταν ἀπὸ γυναῖκες, στὸ Ἐντεροὺν ἀπὸ τοὺς «γκουλεμά», ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων ξεπερνοῦσε τοὺς χίλιους [...] Ὅπως οἱ τζαριγιὲ (κοπέλες τοῦ χαρεμιοῦ) ἦταν προϊόντα ἁρπαγῆς καὶ αἰχμαλωσίας, ἔτσι καὶ οἱ γκουλεμὰ προέρχονταν ἀπὸ τοὺς ντεβσιρμέ (παιδομάζωμα).

Οἱ ἄρρενες δοῦλοι κατατάσσονταν σὲ ἕξι κατηγορίες: [...] Τὰ παιδιὰ ἀπὸ ὀκτὼ μέχρι δώδεκα χρόνων ποὺ ἀποκαλοῦνταν γκουλαμτσέ. Τὰ γκουλάμ, δηλαδὴ τὰ μειράκια ἀπὸ δώδεκα μέχρι δεκαπέντε-δεκάξι χρόνων ἔφηβοι.
 
Ν. Σαρρῆς, Ὀσμανικὴ Πραγματικότητα, τ. 1, σ. 384-385, 334.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2021

Πατροκτονία, ἀδελφοκτονία, παιδοκτονία στὴν Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία

Ὁ Πορθητὴς στὸν κανουνναμέ του ὑποχρεώνει τὸ σουλτάνο νὰ ἐκτελεῖ τοὺς ἀδελφούς του. Στὴν κορύφωση τοῦ θεσμοῦ ὁ Μεχμέντ Γ' δολοφόνησε δεκαεννιὰ ἀδελφούς του, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἦταν βρέφη που θήλαζαν. Ἡ ἀνάρρηση ἑνὸς σουλτάνου στὸ θρόνο σήμαινε καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῶν ἀντιπάλων του, ὄχι μόνον τῶν ὑπαρκτῶν ἀλλὰ καὶ τῶν πιθανῶν. Πράξεις εἰδεχθεὶς ὅπως εἶναι ἡ πατροκτονία, ἡ ἀδελφοκτονία, ἡ παιδοκτονία (ὄχι ὡς ὅρος τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου ἀλλὰ ὡς κυριολεξία) θεσπίζονται, ὥστε νὰ συνδέονται μὲ τὴ φύση τοῦ ὀσμανικοῦ δεσποτισμοῦ. Πολὺ ὀρθὰ ὁ Κιουτσοὺκ ἀποκαλεῖ τὴ συνήθεια αὐτὴ συνειδητὴ προσπάθεια “ἐξαφάνισης τῆς ἐναλλακτικῆς πολιτικῆς λύσης”. Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ περιλαμβάνονται οἱ γνωστὲς δολοφονίες (ὁ Κιουτσοὺκ θεωρεῖ πολὺ πιθανὲς καὶ ἄλλες ὅπως λογουχάρη τοῦ Μουρᾶντ Α' ἀπὸ τὸν Μπαγιαζήντ).
 
Ν. Σαρρῆς, Ὀσμανικὴ Πραγματικότητα, τ. 1, σ. 362-365.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 




 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

Δευτέρα 4 Μαΐου 2020

Μακρυγιάννης: Τοῦρκοι καὶ Δυτικοί


Ἀπομνημονεύματα


Α.2

Ἀποφάσισαν οἱ νοικοκυραῖγοι ὅτι ἡ τυραγνία τῶν Τούρκων –τὴν δοκιμάσαμεν τόσα χρόνια, δὲν ὑποφέρονταν πλέον. Καὶ δι’ αὐτείνη τὴν τυραγνία, ὁποῦ δὲν ὁρίζαμεν οὔτε βιόν, οὔτε τιμή, οὔτε ζωὴ ἀπεφασίσαμεν νὰ σηκώσωμεν ἄρματα ἀναντίον αὐτῆς τῆς τυραγνίας. Εἴτε θάνατος, εἴτε λευτεριά.


Α.9
Λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμεν εἰς ἀνθρώπους κακοροίζικους, ὁποῦ ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης.
 
Γ.3

Εἰς τὸν καιρὸν τῆς Τουρκιᾶς μίαν πέτρα δὲν πείραζαν ἀπὸ τὰ παλιοκκλήσια. 


Δ.2

Διατί νὰ χύσωμεν τὸ λοιπὸν τόσο αἷμα; Διατί νὰ γιομώσῃ ἡ Τουρκιὰ σκλάβους; Κάλλιο νὰ καθόμαστε μ’ ἐκεῖνον τὸν βασιλέα ὁπούχαμεν –καὶ εἴχαμεν καὶ τὴν τιμή μας καὶ βαστούσαμεν καὶ τὴν θρησκεία μας, κι’ ὄχι τοιούτως ὁποῦ καταντήσαμεν.


Δ.4

Ἂν μᾶς ἔλεγε κανένας αὐτείνη τὴν λευτεριὰ ὁποῦ θὰ γευόμαστε, θὰ περικαλούσαμε τὸν Θεὸν νὰ μᾶς ἀφήσῃ εἰς τοὺς Τούρκους, ἄλλα τόσα χρόνια.